Nog geen week terug van een jaartje backpacken (en werken!) down under, word ik gebeld door Fysion met de vraag of ik geïnteresseerd ben in buitenlandse werkervaring. Altijd! Ik ging er van uit dat het om één van onze buurlanden ging maar het bleek iets verder weg te liggen; Sierra Leone! Waar ligt dat ook alweer, oh ja, ergens in West-Afrika. En was daar net niet oorlog geweest? Ja dat klopt, er heeft een burgeroorlog gewoed van 1991-2001. Daarna zijn de buitenlandse hulporganisaties weer langzaam die kant opgegaan. Omdat het nu redelijk stabiel is zijn er allerlei projecten opgezet waaronder het Magbenteh Community Hospital bij Makeni, in het midden van het land.

Dit is een samenwerkingsproject van de SSLDF (Swiss Sierra Leone Development Foundation) en de Lion-Heart Foundation uit Nederland. Ze hebben een ziekenhuis opgezet met een female, male, childrens en maternity ward. Bovendien is er dit jaar ook het TFC (Therapeutic Feeding Centre) geopend, speciaal voor ondervoede kindjes. Daarnaast is de afdeling fysiotherapie vorig jaar nieuw leven in geblazen door een drietal Zwitserse studenten waarna een Nederlandse het van ze heeft overgenomen voor een aantal maanden. En nu was het dus mijn beurt! Begin oktober ben ik hierheen gekomen.

Behalve het draaiende houden van de afdeling is het ook de bedoeling dat ik de lokale fysiotherapeut verder help op te leiden. Het is dus met name een supervisorrol waar ik me steeds meer in begin te schikken! Het was wel even wennen om langs de kant te staan en de lokake fysiotherapeut al het werk te laten doen met hier en daar een opmerking. Maar ik weet inmiddels wel redelijk wat hij wel en niet kan en waar hij nog training in nodig heeft.

Het patiënten-aanbod is zeer divers en is een leuke mix van volwassenen, kinderen en een enkele keer een baby. Ik heb geen kinderfysiotherapie ervaring dus dat is af en toe wel een uitdaging! Veel kinderen hebben een convulsie (epileptische aanval) gehad wat vaak tot CP (cerebral palsy) leidt. Een hersenbeschadiging door langdurig zuurstoftekort, hier meestal veroorzaakt door cerebrale malaria. Maar ik heb ook wat kindjes met bijvoorbeeld osteomyelitis door TB.

Onder de volwassenen zijn nogal wat CVA gevallen. Het is kennelijk in de wijde omtrek bekend dat ze hier (fysiotherapeutisch) behandeld worden, dus we hebben ze behalve op de afdeling ook als poliklinische patiënten. Verder op dit moment bijvoorbeeld ook een vrouw die valt onder de categorie “vage neurologische” klachten. We komen er niet echt uit wat er nou met haar aan de hand is. En dan merk je dat je geen geavanceerde techniek hebt om nog wat testen te doen en uit te zoeken wat het probleem is.

Als iemand in Sierra Leone ziek wordt, probeert de familie vaak eerst traditionele behandeling door een bushdokter. Dit heeft vaak geen, of een ongewenst effect. Soms komen de mensen dan vrij snel naar het ziekenhuis maar het komt ook voor dat ze maanden of zelfs jaren wachten. Tja en dan is behandelen niet altijd eenvoudig!

Ik blijf voorlopig nog aan aantal maanden hier met eventueel de mogelijkheid te verlengen. Dat ligt mede aan hoe de afdeling zich de komende tijd gaat ontwikkelen. Het is de bedoeling dat het hele ziekenhuis in de toekomst door de lokalen zelf gerund gaat worden.

Tot slotte nog een beetje reclame; de Lion-Heart Foundation is één van de 5 finalisten van de actie van omroep Llink. Met ons filmpje van het TFC zijn we door naar de eindronde en hopen we natuurlijk die €75.000 binnen te halen! Dus bij deze de oproep om voor een klein bedrag lid te worden van Llink en dan te stemmen op het filmpje “de slechtste plek op aarde”. Namens alle kindjes van het TFC bedankt!!

 

Voor meer informatie over de Lion-Heart Foundation: http://lion-heart.nl